Proverbs 19 in Tamil

1 மாறுபாடான உதடுகளுள்ள மூடனைப்பார்க்கிலும், உத்தமனாய் நடக்கிற தரித்திரனே வாசி. Better is the poor that walketh in his integrity, than he that is perverse in his lips, and is a fool.

2 ஆத்துமா அறிவில்லாமலிருப்பது நல்லதல்ல; கால் துரிதமானவன் தப்பிநடக்கிறான். Also, that the soul be without knowledge, it is not good; and he that hasteth with his feet sinneth.

3 மனுஷனுடைய மதியீனம் அவன் வழியைத் தாறுமாறாக்கும்; என்றாலும் அவன் மனம் கர்த்தருக்கு விரோதமாய்த் தாங்கலடையும். The foolishness of man perverteth his way: and his heart fretteth against the LORD.

4 செல்வம் அநேக சிநேகிதரைச் சேர்க்கும்; தரித்திரனோ தன் சிநேகிதனாலும் நெகிழப்படுவான். Wealth maketh many friends; but the poor is separated from his neighbour.

5 பொய்ச்சாட்சிக்காரன் ஆக்கினைக்குத் தப்பான்; பொய்களைப் பேசுகிறவனும் தப்புவதில்லை. A false witness shall not be unpunished, and he that speaketh lies shall not escape.

6 பிரபுவின் தயையை அநேகர் வருந்திக் கேட்பார்கள்; கொடை கொடுக்கிறவனுக்கு எவனும் சிநேகிதன். Many will intreat the favour of the prince: and every man is a friend to him that giveth gifts.

7 தரித்திரனை அவனுடைய சகோதரரெல்லாரும் பகைக்கிறார்களே, எத்தனை அதிகமாய் அவன் சிநேகிதர் அவனுக்குத் தூரமாவார்கள்; அவர்களுடைய வார்த்தைகளை அவன் நாடுகிறான், அவைகளோ வெறும் வார்த்தைகளே. All the brethren of the poor do hate him: how much more do his friends go far from him? he pursueth them with words, yet they are wanting to him.

8 ஞானத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுகிறவன் தன் ஆத்துமாவைச் சிநேகிக்கிறான்; புத்தியைக் காக்கிறவன் நன்மையடைவான். He that getteth wisdom loveth his own soul: he that keepeth understanding shall find good.

9 பொய்ச்சாட்சிக்காரன் ஆக்கினைக்குத் தப்பான்; பொய்களைப் பேசுகிறவன் நாசமடைவன். A false witness shall not be unpunished, and he that speaketh lies shall perish.

10 மூடனுக்குச் செல்வம் தகாது; பிரபுக்களை ஆண்டுகொள்வது அடிமைக்கு எவ்வளவும் தகாது. Delight is not seemly for a fool; much less for a servant to have rule over princes.

11 மனுஷனுடைய விவேகம் அவன் கோபத்தை அடக்கும்; குற்றத்தை மன்னிப்பது அவனுக்கு மகிமை. The discretion of a man deferreth his anger; and it is his glory to pass over a transgression.

12 ராஜாவின் கோபம் சிங்கத்தின் கெர்ச்சிப்புக்குச் சமானம்; அவனுடைய தயை புல்லின்மேல் பெய்யும் பனிபோலிருக்கும். The king's wrath is as the roaring of a lion; but his favour is as dew upon the grass.

13 மூடனாகிய மகன் தன் தகப்பனுக்கு மிகுந்த துக்கம்; மனைவியின் சண்டைகள் ஓயாத ஒழுக்கு. A foolish son is the calamity of his father: and the contentions of a wife are a continual dropping.

14 வீடும் ஆஸ்தியும் பிதாக்கள் வைக்கும் சுதந்தரம்; புத்தியுள்ள மனைவியோ கர்த்தர் அருளும் ஈவு. House and riches are the inheritance of fathers: and a prudent wife is from the LORD.

15 சோம்பல் தூங்கிவிழப்பண்ணும்; அசதியானவன் பட்டினியாயிருப்பான். Slothfulness casteth into a deep sleep; and an idle soul shall suffer hunger.

16 கட்டளையைக் காத்துக்கொள்ளுகிறவன் தன் ஆத்துமாவைக் காக்கிறான்; தன் வழிகளை அவமதிக்கிறவன் சாவான். He that keepeth the commandment keepeth his own soul; but he that despiseth his ways shall die.

17 ஏழைக்கு இரங்குகிறவன் கர்த்தருக்குக் கடன்கொடுக்கிறான்; அவன் கொடுத்ததை அவர் திரும்பக் கொடுப்பார். He that hath pity upon the poor lendeth unto the LORD; and that which he hath given will he pay him again.

18 நம்பிக்கையிருக்குமட்டும் உன் மகனைச் சிட்சைசெய்; ஆனாலும் அவனைக் கொல்ல உன் ஆத்துமாவை எழும்பவொட்டாதே. Chasten thy son while there is hope, and let not thy soul spare for his crying.

19 கடுங்கோபி ஆக்கினைக்குள்ளாவான்; நீ அவனைத் தப்புவித்தால் திரும்பவும் தப்புவிக்கவேண்டியதாய் வரும். A man of great wrath shall suffer punishment: for if thou deliver him, yet thou must do it again.

20 உன் அந்தியகாலத்தில் நீ ஞானமுள்ளவனாயிருக்கும்படி, ஆலோசனையைக்கேட்டு, புத்திமதியை ஏற்றுக்கொள். Hear counsel, and receive instruction, that thou mayest be wise in thy latter end.

21 மனுஷனுடைய இருதயத்தின் எண்ணங்கள் அநேகம்; ஆனாலும் கர்த்தருடைய யோசனையே நிலைநிற்கும். There are many devices in a man's heart; nevertheless the counsel of the LORD, that shall stand.

22 நன்மைசெய்ய மனுஷன் கொண்டிருக்கும் ஆசையே தயை; பொய்யனைப் பார்க்கிலும் தரித்திரன் வாசி. The desire of a man is his kindness: and a poor man is better than a liar.

23 கர்த்தருக்குப் பயப்படுதல் ஜீவனுக்கேதுவானது; அதை அடைந்தவன் திருப்தியடைந்து நிலைத்திருப்பான்; தீமை அவனை அணுகாது. The fear of the LORD tendeth to life: and he that hath it shall abide satisfied; he shall not be visited with evil.

24 சோம்பேறி தன் கையைக் கலத்திலே வைத்து, அதைத் திரும்பத் தன் வாயண்டைக்கு எடுக்காமலிருக்கிறான். A slothful man hideth his hand in his bosom, and will not so much as bring it to his mouth again.

25 பரியாசக்காரனை அடி, அப்பொழுது பேதை எச்சரிக்கப்படுவான்; புத்திமானைக் கடிந்துகொள், அவன் அறிவுள்ளவனாவான். Smite a scorner, and the simple will beware: and reprove one that hath understanding, and he will understand knowledge.

26 தன் தகப்பனைக் கொள்ளையடித்து, தன் தாயைத் துரத்திவிடுகிறவன், இலச்சையையும் அவமானத்தையும் உண்டாக்குகிற மகன். He that wasteth his father, and chaseth away his mother, is a son that causeth shame, and bringeth reproach.

27 என் மகனே, அறிவைத் தரும் வார்த்தைகளை விட்டு விலகச்செய்யும் போதகங்களை நீ கேளாதே. Cease, my son, to hear the instruction that causeth to err from the words of knowledge.

28 பேலியாளின் சாட்சிக்காரன் நியாயத்தை நிந்திக்கிறான்; துன்மார்க்கருடைய வாய் அக்கிரமத்தை விழுங்கும். An ungodly witness scorneth judgment: and the mouth of the wicked devoureth iniquity.

29 பரியாசக்காரருக்குத் தண்டனையும், மூடருடைய முதுகுக்கு அடிகளும் ஆயத்தமாயிருக்கிறது. Judgments are prepared for scorners, and stripes for the back of fools.

1 Maaraுpaadaana uthadukalulla moodanaippaarkkilum, uththamanaay nadakkira thariththiranae vaasi. Better is the poor that walketh in his integrity, than he that is perverse in his lips, and is a fool.

2 Aaththumaa arivillaamaliruppathu nallathalla; kaal thurithamaanavan thappinadakkiraan. Also, that the soul be without knowledge, it is not good; and he that hasteth with his feet sinneth.

3 Manushanutaiya mathiyeenam avan valiyaith thaaraுmaaraakkum; entalum avan manam karththarukku virothamaayth thaangalataiyum. The foolishness of man perverteth his way: and his heart fretteth against the LORD.

4 Selvam anaeka sinaekitharaich serkkum; thariththirano than sinaekithanaalum nekilappaduvaan. Wealth maketh many friends; but the poor is separated from his neighbour.

5 Poychchaாtchikkaaran aakkinaikkuth thappaan; poykalaip paesukiravanum thappuvathillai. A false witness shall not be unpunished, and he that speaketh lies shall not escape.

6 Pirapuvin thayaiyai anaekar varunthik kaetpaarkal; kotai kodukkiravanukku evanum sinaekithan. Many will intreat the favour of the prince: and every man is a friend to him that giveth gifts.

7 Thariththiranai avanutaiya sakothararellaarum pakaikkiraarkalae, eththanai athikamaay avan sinaekithar avanukkuth thooramaavaarkal; avarkalutaiya vaarththaikalai avan naadukiraan, avaikalo veraுm vaarththaikalae. All the brethren of the poor do hate him: how much more do his friends go far from him? he pursueth them with words, yet they are wanting to him.

8 Njaanaththaip pettaுkkollukiravan than aaththumaavaich sinaekikkiraan; puththiyaik kaakkiravan nanmaiyataivaan. He that getteth wisdom loveth his own soul: he that keepeth understanding shall find good.

9 Poychchaாtchikkaaran aakkinaikkuth thappaan; poykalaip paesukiravan naasamataivan. A false witness shall not be unpunished, and he that speaketh lies shall perish.

10 Moodanukkuch selvam thakaathu; pirapukkalai aanndukolvathu atimaikku evvalavum thakaathu. Delight is not seemly for a fool; much less for a servant to have rule over princes.

11 Manushanutaiya vivaekam avan kopaththai adakkum; kuttaththai mannippathu avanukku makimai. The discretion of a man deferreth his anger; and it is his glory to pass over a transgression.

12 Raajaavin kopam singaththin kerchchippukkuch samaanam; avanutaiya thayai pullinmael peyyum panipolirukkum. The king's wrath is as the roaring of a lion; but his favour is as dew upon the grass.

13 Moodanaakiya makan than thakappanukku mikuntha thukkam; manaiviyin sanntaikal oyaatha olukku. A foolish son is the calamity of his father: and the contentions of a wife are a continual dropping.

14 Veedum aasthiyum pithaakkal vaikkum suthantharam; puththiyulla manaiviyo Karththar arulum eevu. House and riches are the inheritance of fathers: and a prudent wife is from the LORD.

15 Sompal thoongivilappannnum; asathiyaanavan pattiniyaayiruppaan. Slothfulness casteth into a deep sleep; and an idle soul shall suffer hunger.

16 Kattalaiyaik kaaththukkollukiravan than aaththumaavaik kaakkiraan; than valikalai avamathikkiravan saavaan. He that keepeth the commandment keepeth his own soul; but he that despiseth his ways shall die.

17 Aelaikku irangukiravan karththarukkuk kadankodukkiraan; avan koduththathai avar thirumpak koduppaar. He that hath pity upon the poor lendeth unto the LORD; and that which he hath given will he pay him again.

18 Nampikkaiyirukkumattum un makanaich sitchaைsey; aanaalum avanaik kolla un aaththumaavai elumpavottathae. Chasten thy son while there is hope, and let not thy soul spare for his crying.

19 Kadungaோpi aakkinaikkullaavaan; nee avanaith thappuviththaal thirumpavum thappuvikkavaenntiyathaay varum. A man of great wrath shall suffer punishment: for if thou deliver him, yet thou must do it again.

20 Un anthiyakaalaththil nee njaanamullavanaayirukkumpati, aalosanaiyaikkaettu, puththimathiyai aettaுkkol. Hear counsel, and receive instruction, that thou mayest be wise in thy latter end.

21 Manushanutaiya iruthayaththin ennnangal anaekam; aanaalum karththarutaiya yosanaiyae nilainirkum. There are many devices in a man's heart; nevertheless the counsel of the LORD, that shall stand.

22 Nanmaiseyya manushan konntirukkum aasaiyae thayai; poyyanaip paarkkilum thariththiran vaasi. The desire of a man is his kindness: and a poor man is better than a liar.

23 Karththarukkup payappaduthal jeevanukkaethuvaanathu; athai atainthavan thirupthiyatainthu nilaiththiruppaan; theemai avanai anukaathu. The fear of the LORD tendeth to life: and he that hath it shall abide satisfied; he shall not be visited with evil.

24 Sompaeri than kaiyaik kalaththilae vaiththu, athaith thirumpath than vaayanntaikku edukkaamalirukkiraan. A slothful man hideth his hand in his bosom, and will not so much as bring it to his mouth again.

25 Pariyaasakkaaranai ati, appoluthu paethai echcharikkappaduvaan; puththimaanaik katinthukol, avan arivullavanaavaan. Smite a scorner, and the simple will beware: and reprove one that hath understanding, and he will understand knowledge.

26 Than thakappanaik kollaiyatiththu, than thaayaith thuraththividukiravan, ilachchaைyaiyum avamaanaththaiyum unndaakkukira makan. He that wasteth his father, and chaseth away his mother, is a son that causeth shame, and bringeth reproach.

27 En makanae, arivaith tharum vaarththaikalai vittu vilakachcheyyum pothakangalai nee kaelaathae. Cease, my son, to hear the instruction that causeth to err from the words of knowledge.

28 Paeliyaalin saatchikkaaran niyaayaththai ninthikkiraan; thunmaarkkarutaiya vaay akkiramaththai vilungum. An ungodly witness scorneth judgment: and the mouth of the wicked devoureth iniquity.

29 Pariyaasakkaararukkuth thanndanaiyum, moodarutaiya muthukukku atikalum aayaththamaayirukkirathu. Judgments are prepared for scorners, and stripes for the back of fools.