Romans 4 in Tamil

1 அப்படியானால், நம்முடைய தகப்பனாகிய ஆபிரகாம் மாம்சத்தின்படி என்னத்தைக் கண்டடைந்தான் என்று சொல்லுவோம்? What shall we say then that Abraham our father, as pertaining to the flesh, hath found?

2 ஆபிரகாம் கிரியைகளினாலே நீதிமானாக்கப்பட்டானாகில் மேன்மைபாராட்ட அவனுக்கு ஏதுவுண்டு; ஆகிலும் தேவனுக்கு முன்பாக மேன்மைபாராட்ட ஏதுவில்லை. For if Abraham were justified by works, he hath whereof to glory; but not before God.

3 வேதவாக்கியம் என்ன சொல்லுகிறது? ஆபிரகாம் தேவனை விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது என்று சொல்லுகிறது. For what saith the scripture? Abraham believed God, and it was counted unto him for righteousness.

4 கிரியை செய்கிறவனுக்கு வருகிற கூலி கிருபையென்றெண்ணப்படாமல், கடனென்றெண்ணப்படும். Now to him that worketh is the reward not reckoned of grace, but of debt.

5 ஒருவன் கிரியை செய்யாமல் பாவியை நீதிமானாக்குகிறவரிடத்தில் விசுவாசம் வைக்கிறவனாயிருந்தால், அவனுடைய விசுவாசமே அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்படும். But to him that worketh not, but believeth on him that justifieth the ungodly, his faith is counted for righteousness.

6 அந்தப்படி, கிரியைகளில்லாமல் தேவனாலே நீதிமானென்றெண்ணப்படுகிற மனுஷனுடைய பாக்கியத்தைக் காண்பிக்கும் பொருட்டு; Even as David also describeth the blessedness of the man, unto whom God imputeth righteousness without works,

7 எவர்களுடைய அக்கிரமங்கள் மன்னிக்கப்பட்டதோ, எவர்களுடைய பாவங்கள் மூடப்பட்டதோ, அவர்கள் பாக்கியவான்கள். Saying, Blessed are they whose iniquities are forgiven, and whose sins are covered.

8 எவனுடைய பாவத்தைக் கர்த்தர் எண்ணாதிருக்கிறாரோ, அவன் பாக்கியவான் என்று தாவீது சொல்லியிருக்கிறான். Blessed is the man to whom the Lord will not impute sin.

9 இந்த பாக்கியம் விருத்தசேதனமுள்ளவனுக்குமாத்திரம் வருமோ, விருத்தசேதனமில்லாதவனுக்கும் வருமோ? ஆபிரகாமுக்கு விசுவாசம் நீதியாக எண்ணப்பட்டது என்று சொல்லுகிறோமே. Cometh this blessedness then upon the circumcision only, or upon the uncircumcision also? for we say that faith was reckoned to Abraham for righteousness.

10 அது எப்பொழுது அவனுக்கு அப்படி எண்ணப்பட்டது? அவன் விருத்தசேதனமுள்ளவனாயிருந்தபோதோ, விருத்தசேதனமில்லாதவனாயிருந்தபோதோ? விருத்தசேதனமுள்ளவனாயிருந்தபோதல்ல, விருத்தசேதனமில்லாதவனாயிருந்தபோதே. How was it then reckoned? when he was in circumcision, or in uncircumcision? Not in circumcision, but in uncircumcision.

11 மேலும், விருத்தசேதனமில்லாதகாலத்தில் அவன் விசுவாசத்தினாலே அடைந்த நீதிக்கு முத்திரையாக விருத்தசேதனமாகிய அடையாளத்தைப் பெற்றான். விருத்தசேதனமில்லாதவர்களாய் விசுவாசிக்கிற யாவருக்கும் நீதி எண்ணப்படும்பொருட்டாக அவர்களுக்கு அவன் தகப்பனாயிருக்கும்படிக்கும், And he received the sign of circumcision, a seal of the righteousness of the faith which he had yet being uncircumcised: that he might be the father of all them that believe, though they be not circumcised; that righteousness might be imputed unto them also:

12 விருத்தசேதனத்தைப் பெற்றவர்களாய்மாத்திரமல்ல, நம்முடைய தகப்பனாகிய ஆபிரகாம் விருத்தசேதனமில்லாதகாலத்தில் அடைந்த விசுவாசமாகிய அடிச்சுவடுகளில் நடக்கிறவர்களாயுமிருக்கிறவர்களுக்குத் தகப்பனாயிருக்கும்படிக்கும், அந்த அடையாளத்தைப் பெற்றான். And the father of circumcision to them who are not of the circumcision only, but who also walk in the steps of that faith of our father Abraham, which he had being yet uncircumcised.

13 அன்றியும், உலகத்தைச் சுதந்தரிப்பான் என்கிற வாக்குத்தத்தம் ஆபிரகாமுக்காவது அவன் சந்ததிக்காவது நியாயப்பிரமாணத்தினால் கிடையாமல் விசுவாசத்தினால் வருகிற நீதியினால் கிடைத்தது. For the promise, that he should be the heir of the world, was not to Abraham, or to his seed, through the law, but through the righteousness of faith.

14 நியாயப்பிரமாணத்தைச் சார்ந்தவர்கள் சுதந்தரவாளிகளானால் விசுவாசம் வீணாய்போம், வாக்குத்தத்தமும் அவமாகும். For if they which are of the law be heirs, faith is made void, and the promise made of none effect:

15 மேலும் நியாயப்பிரமாணம் கோபாக்கினையை உண்டாக்குகிறது, நியாயப்பிரமாணமில்லாவிட்டால் மீறுதலுமில்லை. Because the law worketh wrath: for where no law is, there is no transgression.

16 ஆதலால், சுதந்தரமானது கிருபையினால் உண்டாகிறதாயிருக்கும்படிக்கு அது விசுவாசத்தினாலே வருகிறது; நியாயப்பிரமாணத்தைச் சார்ந்தவர்களாகிய சந்ததியாருக்குமாத்திரமல்ல, நம்மெல்லாருக்கும் தகப்பனாகிய ஆபிரகாமுடைய விசுவாசத்தைச் சார்ந்தவர்களான எல்லாச் சந்ததியாருக்கும் அந்த வாக்குத்தத்தம் நிச்சயமாயிருக்கும்படிக்கு அப்படி வருகிறது. Therefore it is of faith, that it might be by grace; to the end the promise might be sure to all the seed; not to that only which is of the law, but to that also which is of the faith of Abraham; who is the father of us all,

17 அநேக ஜாதிகளுக்கு உன்னைத் தகப்பனாக ஏற்படுத்தினேன் என்று எழுதியிருக்கிறபடி, அவன் தான் விசுவாசித்தவருமாய், மரித்தோரை உயிர்ப்பித்து, இல்லாதவைகளை இருக்கிறவைகளைப்போல் அழைக்கிறவருமாயிருக்கிற தேவனுக்கு முன்பாக நம்மெல்லாருக்கும் தகப்பனானான். (As it is written, I have made thee a father of many nations,) before him whom he believed, even God, who quickeneth the dead, and calleth those things which be not as though they were.

18 உன் சந்ததி இவ்வளவாயிருக்கும் என்று சொல்லப்பட்டபடியே, தான் அநேக ஜாதிகளுக்குத் தகப்பனாவதை நம்புகிறதற்கு ஏதுவில்லாதிருந்தும், அதை நம்பிக்கையோடே விசுவாசித்தான். Who against hope believed in hope, that he might become the father of many nations, according to that which was spoken, So shall thy seed be.

19 அவன் விசுவாசத்திலே பலவீனமாயிருக்கவில்லை; அவன் ஏறக்குறைய நூறு வயதுள்ளவனாயிருக்கும்போது, தன் சரீரம் செத்துப்போனதையும், சாராளுடைய கர்ப்பம் செத்துப்போனதையும் எண்ணாதிருந்தான். And being not weak in faith, he considered not his own body now dead, when he was about an hundred years old, neither yet the deadness of Sarah's womb:

20 தேவனுடைய வாக்குத்தத்தத்தைக் குறித்து அவன் அவிசுவாசமாய் சந்தேகப்படாமல், He staggered not at the promise of God through unbelief; but was strong in faith, giving glory to God;

21 தேவன் வாக்குத்தத்தம்பண்ணினதை நிறைவேற்ற வல்லவராயிருக்கிறாரென்று முழு நிச்சயமாய் நம்பி, தேவனை மகிமைப்படுத்தி, விசுவாசத்தில் வல்லவனானான். And being fully persuaded that, what he had promised, he was able also to perform.

22 ஆகையால் அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது. And therefore it was imputed to him for righteousness.

23 அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டதென்பது, அவனுக்குமாத்திரமல்ல, நமக்காகவும் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. Now it was not written for his sake alone, that it was imputed to him;

24 நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பினவரை விசுவாசிக்கிற நமக்கும் அப்படியே எண்ணப்படும். But for us also, to whom it shall be imputed, if we believe on him that raised up Jesus our Lord from the dead;

25 அவர் நம்முடைய பாவங்களுக்காக ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டும், நாம் நீதிமான்களாக்கப்படுவதற்காக எழுப்பப்பட்டும் இருக்கிறார். Who was delivered for our offences, and was raised again for our justification.

1 Appatiyaanaal, nammutaiya thakappanaakiya Abraham maamsaththinpati ennaththaik kanndatainthaan entu solluvom? What shall we say then that Abraham our father, as pertaining to the flesh, hath found?

2 Abraham kiriyaikalinaalae neethimaanaakkappattanaakil maenmaipaaraatta avanukku aethuvunndu; aakilum thaevanukku munpaaka maenmaipaaraatta aethuvillai. For if Abraham were justified by works, he hath whereof to glory; but not before God.

3 Vaethavaakkiyam enna sollukirathu? Abraham thaevanai visuvaasiththaan, athu avanukku neethiyaaka ennnappattathu entu sollukirathu. For what saith the scripture? Abraham believed God, and it was counted unto him for righteousness.

4 Kiriyai seykiravanukku varukira kooli kirupaiyentennnappadaamal, kadanentennnappadum. Now to him that worketh is the reward not reckoned of grace, but of debt.

5 Oruvan kiriyai seyyaamal paaviyai neethimaanaakkukiravaridaththil visuvaasam vaikkiravanaayirunthaal, avanutaiya visuvaasamae avanukku neethiyaaka ennnappadum. But to him that worketh not, but believeth on him that justifieth the ungodly, his faith is counted for righteousness.

6 Anthappati, kiriyaikalillaamal thaevanaalae neethimaanentennnappadukira manushanutaiya paakkiyaththaik kaannpikkum poruttu; Even as David also describeth the blessedness of the man, unto whom God imputeth righteousness without works,

7 Evarkalutaiya akkiramangal mannikkappattatho, evarkalutaiya paavangal moodappattatho, avarkal paakkiyavaankal. Saying, Blessed are they whose iniquities are forgiven, and whose sins are covered.

8 Evanutaiya paavaththaik Karththar ennnnaathirukkiraaro, avan paakkiyavaan entu David solliyirukkiraan. Blessed is the man to whom the Lord will not impute sin.

9 Intha paakkiyam viruththasethanamullavanukkumaaththiram varumo, viruththasethanamillaathavanukkum varumo? Aapirakaamukku visuvaasam neethiyaaka ennnappattathu entu sollukiromae. Cometh this blessedness then upon the circumcision only, or upon the uncircumcision also? for we say that faith was reckoned to Abraham for righteousness.

10 Athu eppoluthu avanukku appati ennnappattathu? Avan viruththasethanamullavanaayirunthapotho, viruththasethanamillaathavanaayirunthapotho? Viruththasethanamullavanaayirunthapothalla, viruththasethanamillaathavanaayirunthapothae. How was it then reckoned? when he was in circumcision, or in uncircumcision? Not in circumcision, but in uncircumcision.

11 Maelum, viruththasethanamillaathakaalaththil avan visuvaasaththinaalae ataintha neethikku muththiraiyaaka viruththasethanamaakiya ataiyaalaththaip pettaாn. Viruththasethanamillaathavarkalaay visuvaasikkira yaavarukkum neethi ennnappadumporuttaka avarkalukku avan thakappanaayirukkumpatikkum, And he received the sign of circumcision, a seal of the righteousness of the faith which he had yet being uncircumcised: that he might be the father of all them that believe, though they be not circumcised; that righteousness might be imputed unto them also:

12 Viruththasethanaththaip pettavarkalaaymaaththiramalla, nammutaiya thakappanaakiya Abraham viruththasethanamillaathakaalaththil ataintha visuvaasamaakiya atichchuvadukalil nadakkiravarkalaayumirukkiravarkalukkuth thakappanaayirukkumpatikkum, antha ataiyaalaththaip pettaாn. And the father of circumcision to them who are not of the circumcision only, but who also walk in the steps of that faith of our father Abraham, which he had being yet uncircumcised.

13 Antiyum, ulakaththaich suthantharippaan enkira vaakkuththaththam aapirakaamukkaavathu avan santhathikkaavathu niyaayappiramaanaththinaal kitaiyaamal visuvaasaththinaal varukira neethiyinaal kitaiththathu. For the promise, that he should be the heir of the world, was not to Abraham, or to his seed, through the law, but through the righteousness of faith.

14 Niyaayappiramaanaththaich saarnthavarkal suthantharavaalikalaanaal visuvaasam veennaaypom, vaakkuththaththamum avamaakum. For if they which are of the law be heirs, faith is made void, and the promise made of none effect:

15 Maelum niyaayappiramaanam kopaakkinaiyai unndaakkukirathu, niyaayappiramaanamillaavittal meeraுthalumillai. Because the law worketh wrath: for where no law is, there is no transgression.

16 Aathalaal, suthantharamaanathu kirupaiyinaal unndaakirathaayirukkumpatikku athu visuvaasaththinaalae varukirathu; niyaayappiramaanaththaich saarnthavarkalaakiya santhathiyaarukkumaaththiramalla, nammellaarukkum thakappanaakiya aapirakaamutaiya visuvaasaththaich saarnthavarkalaana ellaach santhathiyaarukkum antha vaakkuththaththam nichchayamaayirukkumpatikku appati varukirathu. Therefore it is of faith, that it might be by grace; to the end the promise might be sure to all the seed; not to that only which is of the law, but to that also which is of the faith of Abraham; who is the father of us all,

17 Anaeka jaathikalukku unnaith thakappanaaka aerpaduththinaen entu eluthiyirukkirapati, avan thaan visuvaasiththavarumaay, mariththorai uyirppiththu, illaathavaikalai irukkiravaikalaippol alaikkiravarumaayirukkira thaevanukku munpaaka nammellaarukkum thakappanaanaan. (As it is written, I have made thee a father of many nations,) before him whom he believed, even God, who quickeneth the dead, and calleth those things which be not as though they were.

18 Un santhathi ivvalavaayirukkum entu sollappattapatiyae, thaan anaeka jaathikalukkuth thakappanaavathai nampukiratharku aethuvillaathirunthum, athai nampikkaiyotae visuvaasiththaan. Who against hope believed in hope, that he might become the father of many nations, according to that which was spoken, So shall thy seed be.

19 Avan visuvaasaththilae palaveenamaayirukkavillai; avan aerakkuraiya nooraு vayathullavanaayirukkumpothu, than sareeram seththupponathaiyum, saaraalutaiya karppam seththupponathaiyum ennnnaathirunthaan. And being not weak in faith, he considered not his own body now dead, when he was about an hundred years old, neither yet the deadness of Sarah's womb:

20 Thaevanutaiya vaakkuththaththaththaik kuriththu avan avisuvaasamaay santhaekappadaamal, He staggered not at the promise of God through unbelief; but was strong in faith, giving glory to God;

21 Dhevan vaakkuththaththampannnninathai niraivaetta vallavaraayirukkiraarentu mulu nichchayamaay nampi, thaevanai makimaippaduththi, visuvaasaththil vallavanaanaan. And being fully persuaded that, what he had promised, he was able also to perform.

22 Aakaiyaal athu avanukku neethiyaaka ennnappattathu. And therefore it was imputed to him for righteousness.

23 Athu avanukku neethiyaaka ennnappattathenpathu, avanukkumaaththiramalla, namakkaakavum eluthappattirukkirathu. Now it was not written for his sake alone, that it was imputed to him;

24 Nammutaiya karththaraakiya Yesuvai mariththorilirunthu eluppinavarai visuvaasikkira namakkum appatiyae ennnappadum. But for us also, to whom it shall be imputed, if we believe on him that raised up Jesus our Lord from the dead;

25 Avar nammutaiya paavangalukkaaka oppukkodukkappattum, naam neethimaankalaakkappaduvatharkaaka eluppappattum irukkiraar. Who was delivered for our offences, and was raised again for our justification.