Job 27 in Tamil

1 யோபு பின்னும் தன் பிரசங்க வாக்கியத்தைத் தொடர்ந்து சொன்னது: Moreover Job continued his parable, and said,

2 என் சுவாசம் என்னிலும், தேவன் தந்த ஆவி என் நாசியிலும் இருக்குமட்டும், As God liveth, who hath taken away my judgment; and the Almighty, who hath vexed my soul;

3 என் உதடுகள் தீமையைச் சொல்வதுமில்லை; என் நாக்கு கபடம் பேசுவதுமில்லையென்று, All the while my breath is in me, and the spirit of God is in my nostrils;

4 என் நியாயத்தைத் தள்ளிவிடுகிற தேவனும் என் ஆத்துமாவைக் கசப்பாக்குகிற சர்வவல்லவருமானவருடைய ஜீவனைக்கொண்டு சொல்லுகிறேன். My lips shall not speak wickedness, nor my tongue utter deceit.

5 நீங்கள் பேசுகிறது நீதியென்று நான் ஒத்துக்கொள்வது எனக்குத் தூரமாயிருப்பதாக; என் ஆவி பிரியுமட்டும் என் உத்தமத்தை என்னைவிட்டு விலக்கேன். God forbid that I should justify you: till I die I will not remove mine integrity from me.

6 என் நீதியைக் கெட்டியாய்ப் பிடித்திருக்கிறேன்; அதை நான் விட்டுவிடேன், நான் உயிரோடிருக்குமளவும் என் இருதயம் என்னை நிந்திக்காது. My righteousness I hold fast, and will not let it go: my heart shall not reproach me so long as I live.

7 என் பகைஞன் ஆகாதவனைப்போலும், எனக்கு விரோதமாய் எழும்புகிறவன் அக்கிரமக்காரனைப்போலும் இருப்பானாக. Let mine enemy be as the wicked, and he that riseth up against me as the unrighteous.

8 மாயக்காரன் பொருளைத் தேடி வைத்திருந்தாலும், தேவன் அவன் ஆத்துமாவை எடுத்துக்கொள்ளும்போது, அவன் நம்பிக்கை என்ன? For what is the hope of the hypocrite, though he hath gained, when God taketh away his soul?

9 ஆபத்து அவன்மேல் வரும்போது, தேவன் அவன் கூப்பிடுதலைக் கேட்பாரோ? Will God hear his cry when trouble cometh upon him?

10 அவன் சர்வவல்லவர்மேல் மனமகிழ்ச்சியாயிருப்பானோ? அவன் எப்பொழுதும் தேவனைத் தொழுதுகொண்டிருப்பானோ? Will he delight himself in the Almighty? will he always call upon God?

11 தேவனுடைய கரத்தின் கிரியையைக் குறித்து உங்களுக்கு உபதேசிப்பேன்; சர்வல்லவரிடத்தில் இருக்கிறதை நான் மறைக்கமாட்டேன். I will teach you by the hand of God: that which is with the Almighty will I not conceal.

12 இதோ, நீங்கள் எல்லாரும் அதைக் கண்டிருந்தும், நீங்கள் இத்தனை வீண் எண்ணங்கொண்டிருக்கிறது என்ன? Behold, all ye yourselves have seen it; why then are ye thus altogether vain?

13 பொல்லாத மனுஷனுக்கு தேவனிடத்திலிருந்து வருகிற பங்கும், கொடூரக்காரர் சர்வவல்லவரால் அடைகிற சுதந்தரமும் என்னவெனில், This is the portion of a wicked man with God, and the heritage of oppressors, which they shall receive of the Almighty.

14 அவனுடைய குமாரர் பெருகினால் பட்டயத்துக்கு இரையாவார்கள்; அவன் கர்ப்பப்பிறப்புகள் ஆகாரத்தில் திருப்தியாவதில்லை. If his children be multiplied, it is for the sword: and his offspring shall not be satisfied with bread.

15 அவனுக்கு மீதியானவர்கள் செத்து புதைக்கப்படுவார்கள்; அவனுடைய விதவைகள் புலம்புவதில்லை. Those that remain of him shall be buried in death: and his widows shall not weep.

16 அவன் புழுதியைப் போலப் பணத்தைக் குவித்துக்கொண்டாலும், மண்ணைப்போல வஸ்திரங்களைச் சவதரித்தாலும், Though he heap up silver as the dust, and prepare raiment as the clay;

17 அவன் சவதரித்ததை நீதிமான் உடுத்திக்கொண்டு, குற்றமில்லாதவன் அவன் பணத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளுவான். He may prepare it, but the just shall put it on, and the innocent shall divide the silver.

18 அவனுடைய வீடு பொட்டுப்பூச்சி கட்டின வீட்டைப்போலும், காவல்காக்கிறவன் போட்ட குடிசையைப்போலுமாகும். He buildeth his house as a moth, and as a booth that the keeper maketh.

19 அவன் ஐசுவரியவானாய்த் தூங்கிக் கிடந்து, ஒன்றும் பறிகொடாதேபோனாலும், அவன் தன் கண்களைத் திறக்கும்போது ஒன்றுமில்லாதிருக்கும். The rich man shall lie down, but he shall not be gathered: he openeth his eyes, and he is not.

20 வெள்ளத்தைப்போல திகில்கள் அவனை வாரிக்கொண்டுபோகும்; இராக்காலத்தில் பெருங்காற்று அவனை அடித்துக்கொண்டுபோகும். Terrors take hold on him as waters, a tempest stealeth him away in the night.

21 கொண்டல்காற்று அவனைத் தூரமாக்கிக்கொண்டுபோக, அவன் போய்விடுவான்; அது அவனை அவன் ஸ்தலத்திலிருந்து தள்ளிக்கொண்டுபோகும். The east wind carrieth him away, and he departeth: and as a storm hurleth him out of his place.

22 அவர் இவைகளை அவன்மேல் வரப்பண்ண அவனைத் தப்பவிடாதிருப்பார்; அவருடைய கைக்குத் தப்பியோடப் பார்ப்பான். For God shall cast upon him, and not spare: he would fain flee out of his hand.

23 ஜனங்கள் அவனைப் பார்த்துக் கைகொட்டி, அவனை அவன் ஸ்தலத்தைவிட்டு வெருட்டிவிடுவார்கள். Men shall clap their hands at him, and shall hiss him out of his place.

1 Yopu pinnum than pirasanga vaakkiyaththaith thodarnthu sonnathu: Moreover Job continued his parable, and said,

2 En suvaasam ennilum, Dhevan thantha aavi en naasiyilum irukkumattum, As God liveth, who hath taken away my judgment; and the Almighty, who hath vexed my soul;

3 En uthadukal theemaiyaich solvathumillai; en naakku kapadam paesuvathumillaiyentu, All the while my breath is in me, and the spirit of God is in my nostrils;

4 En niyaayaththaith thallividukira thaevanum en aaththumaavaik kasappaakkukira sarvavallavarumaanavarutaiya jeevanaikkonndu sollukiraேn. My lips shall not speak wickedness, nor my tongue utter deceit.

5 Neengal paesukirathu neethiyentu naan oththukkolvathu enakkuth thooramaayiruppathaaka; en aavi piriyumattum en uththamaththai ennaivittu vilakkaen. God forbid that I should justify you: till I die I will not remove mine integrity from me.

6 En neethiyaik kettiyaayp pitiththirukkiraேn; athai naan vittuvitaen, naan uyirotirukkumalavum en iruthayam ennai ninthikkaathu. My righteousness I hold fast, and will not let it go: my heart shall not reproach me so long as I live.

7 En pakainjan aakaathavanaippolum, enakku virothamaay elumpukiravan akkiramakkaaranaippolum iruppaanaaka. Let mine enemy be as the wicked, and he that riseth up against me as the unrighteous.

8 Maayakkaaran porulaith thaeti vaiththirunthaalum, Dhevan avan aaththumaavai eduththukkollumpothu, avan nampikkai enna? For what is the hope of the hypocrite, though he hath gained, when God taketh away his soul?

9 Aapaththu avanmael varumpothu, Dhevan avan kooppiduthalaik kaetpaaro? Will God hear his cry when trouble cometh upon him?

10 Avan sarvavallavarmael manamakilchchiyaayiruppaano? Avan eppoluthum thaevanaith tholuthukonntiruppaano? Will he delight himself in the Almighty? will he always call upon God?

11 Thaevanutaiya karaththin kiriyaiyaik kuriththu ungalukku upathaesippaen; sarvallavaridaththil irukkirathai naan maraikkamaattaேn. I will teach you by the hand of God: that which is with the Almighty will I not conceal.

12 Itho, neengal ellaarum athaik kanntirunthum, neengal iththanai veenn ennnangaொnntirukkirathu enna? Behold, all ye yourselves have seen it; why then are ye thus altogether vain?

13 Pollaatha manushanukku thaevanidaththilirunthu varukira pangum, kotoorakkaarar sarvavallavaraal ataikira suthantharamum ennavenil, This is the portion of a wicked man with God, and the heritage of oppressors, which they shall receive of the Almighty.

14 Avanutaiya kumaarar perukinaal pattayaththukku iraiyaavaarkal; avan karppappirappukal aakaaraththil thirupthiyaavathillai. If his children be multiplied, it is for the sword: and his offspring shall not be satisfied with bread.

15 Avanukku meethiyaanavarkal seththu puthaikkappaduvaarkal; avanutaiya vithavaikal pulampuvathillai. Those that remain of him shall be buried in death: and his widows shall not weep.

16 Avan puluthiyaip polap panaththaik kuviththukkonndaalum, mannnnaippola vasthirangalaich savathariththaalum, Though he heap up silver as the dust, and prepare raiment as the clay;

17 Avan savathariththathai neethimaan uduththikkonndu, kuttamillaathavan avan panaththaip pakirnthukolluvaan. He may prepare it, but the just shall put it on, and the innocent shall divide the silver.

18 Avanutaiya veedu pottuppoochchi kattina veettaைppolum, kaavalkaakkiravan potta kutisaiyaippolumaakum. He buildeth his house as a moth, and as a booth that the keeper maketh.

19 Avan aisuvariyavaanaayth thoongik kidanthu, ontum parikodaathaeponaalum, avan than kannkalaith thirakkumpothu ontumillaathirukkum. The rich man shall lie down, but he shall not be gathered: he openeth his eyes, and he is not.

20 Vellaththaippola thikilkal avanai vaarikkonndupokum; iraakkaalaththil perungaattaு avanai atiththukkonndupokum. Terrors take hold on him as waters, a tempest stealeth him away in the night.

21 Konndalkaattaு avanaith thooramaakkikkonndupoka, avan poyviduvaan; athu avanai avan sthalaththilirunthu thallikkonndupokum. The east wind carrieth him away, and he departeth: and as a storm hurleth him out of his place.

22 Avar ivaikalai avanmael varappannna avanaith thappavidaathiruppaar; avarutaiya kaikkuth thappiyodap paarppaan. For God shall cast upon him, and not spare: he would fain flee out of his hand.

23 Janangal avanaip paarththuk kaikotti, avanai avan sthalaththaivittu veruttividuvaarkal. Men shall clap their hands at him, and shall hiss him out of his place.