Vanthanam, Vanthanamae - வந்தனம், வந்தனமே! தேவ துந்துமி கொண்டிதமே! - இது

வந்தனம், வந்தனமே! தேவ துந்துமி கொண்டிதமே! – இது Vanthanam, vanthanamae! Thaeva thunthumi konntithamae! – ithu வரையில் எமையே வளமாய்க் காத்த எம்துரையே, மிகத் தந்தனம். Varaiyil emaiyae valamaayk kaaththa emthuraiyae, mikath thanthanam. 1. சந்ததஞ்சசந்ததமே, எங்கள் தகுநன்றிக் கடையாளமே, – நாங்கள் 1. Santhathanjasanthathamae, engal thakunantik kataiyaalamae, – naangal தாழ்ந்து வீழ்ந்து சரணஞ் செய்கையில் தயைகூர், சுரர்பதியே. Thaalnthu veelnthu sarananj seykaiyil thayaikoor, surarpathiyae. 2. சருவ வியாபகமும் எமைச் சார்ந்து தற்காத்ததுவே – எங்கள் 2. Saruva viyaapakamum emaich saarnthu tharkaaththathuvae – engal சாமி, பணிவாய் நேமி, துதிபுகழ் தந்தனமே நிதமே! Saami, pannivaay naemi, thuthipukal thanthanamae nithamae! 3. சருவ வல்லபமதும் எமைத் தாங்கினதும் பெரிதே, சத்ய 3. Saruva vallapamathum emaith thaanginathum perithae, sathya சருவேசுரனே, கிருபாகரனே, உன் சருவத்துக்குந் துதியே. Saruvaesuranae, kirupaakaranae, un saruvaththukkun thuthiyae. 4. உந்தன் சர்வ ஞானமும் எங்களுள்ளிந்திரியம் யாவையும் பார்த்தால் - 4. Unthan sarva njaanamum engalullinthiriyam yaavaiyum paarththaal - ஒப்பே தருங் காவலே உன்னருளுக்கோ தரும் புகழ் துதி துதியே. Oppae tharung kaavalae unnarulukko tharum pukal thuthi thuthiyae. 5. மாறாப் பூரணனே, எல்லா வருடங்களிலும் எத்தனை – உன்றன் 5. Maaraap poorananae, ellaa varudangalilum eththanai – untan வாக்குத் தவறாதருளிப் பொழிந்திட்ட வல்லாவிக்குந் துதியே. Vaakkuth thavaraatharulip polinthitta vallaavikkun thuthiyae.