ஓ… சட்டென்று மாறும் மனிதர்கள்

கடுங்குளிர் காலங்கள்

சிலர் மீது படும் கோபங்கள்

கொஞ்சும் அழகினை

அதிகாலையின் தென்றலும் என்னை தொடரவே

ஹே நீ கேட்கிறாயா

விவரிக்க முடியா, பூரண அழகை

ரசிக்கிறேன் ரசிக்கிறேன்

என்றும் மாறாதவர் சதா நம்மோடு

எத்தனை முறை ஒரு அதிசயக் கரம் என்னை தொடர்ந்தது

உம்ம நெனச்சாலே உம்ம நெனச்சாலே

என் எல்லையெங்கிலும் சமாதானம் ஊன்றவே

யாரும் என்னை காணா நேரம்

தேசம் நேசம் விட்டு வந்தேன்

மனதை குழைக்கும்

தேசம் நேசம் விட்டு வந்தேன்

என் வாழ்வினில் ஏராள ஆசைகள்

வாழ்க்கைக்கு முக்கியமான சத்தியம்

நீங்கா நினைவுகளை மனதில்

என் இரவோ என் பகலோ

எத்தனை போர்க்களம்

பூமிக்கொரு புனிதம்

நான் திறக்கும் கதவுகள் எல்லாம்

அன்பே என் அன்பே

தினம் தினம் கவலைகள்

நான் தங்கும் விடுதியின் நான்கு சுவர்களில்

உயிர்ப்பியும் தேவா உயிர்ப்பியும் என்னை

பூமிக்கொரு புனிதம் இம்மண்ணில் வந்தது